9 - رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : كسى را كه شباهتش از همه شما به من دور تر است بشما خبر ندهم ؟ گفتند : چرا يا رسول اللَّه ! فرمود : كسى كه از فحش گفتن و فحش شنيدن پروا ندارد [ فحش دهد و بسيار دهد ] و بد زبانست و بخيل و متكبر و كينه‌توز و حسود و سخت دل و از هر خيرى كه بدان اميد ميرود دور است و از هر شريكه از آن پرهيز مىشود ، از او ايمنى نيست . 10 - سلمان فارسى گويد : هر گاه خداى عز و جل هلاك بنده‌ئى را خواهد ( او را مستحق لطف و توفيق نداند ) حيا را از او بگيرد و چون حيا را از او گرفت او بمردم خيانت كند و مردم به او ، و چون چنين كرد ، امانت به كلى از او بر كنار شود ، و چون امانت از او رخت بربست ، همواره خشن و سخت دل شود ، و چون خشن و سخت دل شد ، رشته ايمان از او بريده شود ، و چون رشته ايمان از او بريده شود . او را جز شيطانى ملعون نبينى ( صفاتش همه شيطانى شود و مورد لعنت خدا و ملائكه قرار گيرد ) . 11 - پيغمبر ( ص ) فرمود : سه عمل مورد لعنت است نسبت به كسى كه آنها را انجام دهد : 1 - كسى كه در سايه‌گاه قافله تغوط كند 2 - هر كه از نوبت آب كسى جلوگيرى كند 3 - كسى كه راه روشن و معلوم را به بندد . شرح - مقصود از راه روشن و معلوم آنست كه مردم از آنجا بسيار عبور كرده و راه بودنش معلوم باشد و در بعض نسخ « مقربه » ضبط شده و آن بمعنى راه نزديكست ، و مقصود كسى است كه راه نزديك را بر مردم به بندد و آنها را مجبور كند كه از راه دور عبور كنند ، و اين روايت دليل بر جواز لعن اين اشخاص دارد ، و شايد لعنتى كه از مسلمين در اين موارد شنيده مىشود متكى به اين روايات باشد .